“ได้ไง เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ” เธอเอียงคอยิ้ม

“ใครบอก” ผมตอบทันที “เรายังไปดูหนังด้วยกัน ผมสั่งกาแฟให้คุณ คุณสั่งชาให้ผม”

ผมได้เบอร์โทรศัพท์จากเธอ ตัวเลขสิบหลักที่แบ่งแยกระหว่างคนแปลกหน้าและคนรู้จัก ตัวละครนำในภาพยนตร์สุดเหวี่ยงของญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งกล่าวไว้ ผมได้เจออุ๋ยโดยบังเอิญอีกครั้งหน้าโรงภาพยนตร์ใจกลางกรุงเทพฯ ผมไม่ได้มาดูหนังหรอก เธอก็เช่นกัน มันช่างบังเอิญจนอาจทำให้เผลอคิดอะไรไปต่างๆนานา ผมเดินเข้าไปทักเธอ เธอจำได้ ผมโน้มน้าวสุดชีวิต สุดท้าย เธอยอมไปดูหนังกับผม ผมไม่มีทางแน่ใจได้ว่า ทำไมเธอถึงยอม

เราได้ที่นั่งกลางโรงสำหรับการซื้อตั๋วเพื่อให้ทันรอบเร็วสุด ผมจำชื่อภาพยนตร์ไม่ได้ ผมเลือกเรื่องที่ฉายเร็วที่สุดในตอนนั้น ผมกลัวว่า เธอจะเปลี่ยนใจ ผมนึกถึงเรื่องแอ๊ปเปิ้ลตลอดเวลาที่หนังฉาย  รูปถ่ายในคู่มือนักเรียน สำหรับหนังที่ฉายอยู่ มันแทบกลายเป็นว่า เราบังเอิญมานั่งดูหนังติดกันและรู้ตัวเมื่อไฟสว่างหนังจบว่า เรารู้จักกัน เธอบอกกับผมว่า หนังสนุกดี ผมยิ้มรับ บอกกลับไปว่า ผมหลับตลอด

เราไปนั่งกินกาแฟกัน เวลาเริ่มเข้าช่วงดึก เธอต้องทำงานพรุ่งนี้เช้า สาวออฟฟิศในบริษัทการเงิน ผมเดินไปส่งเธอที่สถานีรถไฟฟ้า “โชคดีครับ” ผมเดินกลับห้อง เพื่อนผมรออยู่ที่นั่น เพื่อรอให้ครบและออกไปดื่ม ผมปฏิเสธด้วยเรื่องงาน อาบน้ำ นอนฟังเพลงของ Super Glue นึกถึงคำพูดเมื่อคืน

“เคยรู้สึกเศร้ามั้ย เวลาที่เราได้ดูรูปเก่าๆ” เธอถือรูปถ่ายกับเพื่อนสมัยมัธยมสิบสี่คนที่เกาะเสม็ด ผมหยิบรูปนั้นมาดูใกล้ๆ ภาพผู้หญิงสิบสี่คนยืนเป็นแถว หันข้าง กางแขนออก โน้มตัวมาทางกล้อง ผมมองหาเธอ ผู้หญิงผมบ๊อบ เสื้อยืดสีน้ำเงิน กางเกงยีนส์ขาสั้นสีดำ ผมหันมามองหน้าเธอ

“มันเหมือนกับว่า เราถูกตัดขาดจากตัวเราในรูป วันเวลานั้นจบไปแล้ว เรียกกลับคืนมาไม่ได้ เราไม่มีทางกลับไปมีส่วนร่วมกับมันอีก”

“ถ้าเพื่อนๆในกลุ่มยกรูปนี้ขึ้นมาแซวกัน มันก็น่าจะสนุกไปอีกแบบ” ผมพูดออกไป

“คงจะสนุก แต่หลังจากนั้น มันก็เศร้าอยู่ดี คงเป็นคนเดียวที่รู้สึกแบบนี้” เธอเงียบลง

รูปมากมายหลุดออกมาวางอยู่ข้างหน้าผม เธอพยายามอธิบายทุกรูปของเธออย่างละเอียด สถานที่ บุคคล ความรู้สึกต่อช่วงเวลาในรูป ความรู้สึกต่อภาพของเธอที่ออกมา เธอพูดไม่หยุดและแทบจะไม่สนใจคำถามง่ายๆของผม ราวกับเธอมั่นใจว่า ที่เธอพูดมาน่าจะครบถ้วน ไร้คำถามแล้ว ผมดูแต่ละรูปราวกับภาพสไลด์ กลับไปกลับมา อัตโนมัติตามความต้องการของเธอ          

ผมไม่แน่ใจว่า ผมไปปลดเงื่อนอะไรในตัวเธอ ก่อนหน้านี้ ผมไปหาเธอ เธอพูดเพียงเพื่อให้รู้ว่า ผมยังมีคู่สนทนาอยู่ หน้าที่หลักในการเดินเรื่องเป็นของผม ผมถามเรื่องอาหารเย็น รสชาติ ภาพยนตร์ที่เราเพิ่งไปดูมา หนังสือที่ผมแนะนำให้เธออ่าน เธอปฏิเสธด้วยความนิ่งเฉย ชัดเจนที่สุดคือพยักหน้าให้ผม ผมหาทางออกจากสถานการณ์เช่นนั้นด้วยการช๊อปปิ้ง เธอซื้อทุกอย่างที่ควรจะมีสำหรับห้องที่ว่างเปล่า ผมอาจพบสิ่งที่จะทำให้เธอรู้สึกสนุกได้ ผมยกของทั้งหมดมาที่ห้องของเธอ         

ผมล้างหน้า เดินออกมากลางห้องของเธอ ห้องขนาด 28 ตารางเมตร มีระเบียงไว้ให้ต้นไม้เติบโตอย่างเสรี ต้นมะลิที่เธอตั้งใจจะเอาไปปลูกที่บ้าน ระเบียงของเธอหันไปเข้าหาทางด่วน ผมเคยถามเธอว่า ระหว่างรถที่วิ่งเร็วกับรถที่แช่ติดอยู่กับที่หน้าระเบียง เธอชอบแบบใด เธอยิ้ม “แบบไหนก็ได้ ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว”  สิ่งที่เธอชอบมากที่สุดในห้องก็คือ โซฟา ผมเคยถามทำไม เธอตอบด้วยรอยยิ้ม ผมช่วยเธอจัดของที่ซื้อมา เราใช้เวลาไปนานพอสมควร เธอรู้สึกพอใจที่ทำให้ของใช้ในห้องของเธอทุกอย่างมีสองชิ้น            

ผมมานั่งที่โซฟา เธอเปลี่ยนชุดเป็นกางเกงขาสั้นสีขาว รวบผมและหนีบไว้ด้านหลัง เธอมานั่งข้างๆผม ห้องที่ไม่มีทีวีอยู่หน้าโซฟาทำให้ผมทำอะไรต่อไปไม่ถูก มันควรจะมีรีโมทตกอยู่ใต้โซฟา ผมหาและเปิดทีวีดูไว้ แม้ว่าผมจะไม่ต้องการดูมันมากเท่าไร แต่ก็ควรจะเปิดไว้              

“แล้วเรื่องนั้นจะทำยังไง” ผมถาม           

“ไม่รู้เหมือนกัน…รอมั้ง” เธอผ่าแอ๊ปเปิ้ลในมืออย่างระมัดระวัง           

“ชอบหนังวันนี้มั้ย” ผมแทรกเรื่องอื่นเข้ามา           

“ก็สนุกดี”           

“แต่หลับ” ผมสวนขึ้น เธอยิ้ม ส่ายหน้า           

เธอส่งแอ๊ปเปิ้ล นั่งพับเพียบหันมาทางผม “ใครกัดเสียงดังกว่า ชนะ” เธอกัดก่อน เธอมั่นใจว่าดังมาก ซึ่งมันก็ดังจริงๆ ผมไม่แข่งด้วย ส่ายหน้าบอกเธอ “แข่งทำไม  กินเฉยๆก็ได้ อร่อยเหมือนกัน” เธอพยายามโน้มน้าว “เออน่า ลองก่อน อร่อยจริงๆนะ” เธออธิบาย “เคยดูในโฆษณาตอนเด็กๆ แอปเปิ้ลลูกสีแดงวางอยู่ แล้วผู้หญิงคนนึงก็หยิบมันขึ้น กัดเสียงดังแล้วเคี้ยว” เธอกลับไปลองทำบ้าง มันอร่อยทุกครั้งที่กัดแอปเปิ้ลเสียงดังๆ เธอคว้ามือผมที่ถือแอปเปิ้ลอยู่ยกขึ้นมา ผมยอมทำตามเธอ “เป็นไง?” ผมได้แต่เพียงยิ้ม            

หมดเรื่องแอปเปิ้ลแล้วทุกอย่างเริ่มเข้าสู่สภาพก่อนหน้านี้ ผมอยากจะกินแอปเปิ้ลอีกลูก ไม่ใช่เพราะมันอร่อยตามวิธีที่เธอบอก แต่มันน่าจะถ่วงเวลาเมื่อกี้ออกไปได้ เธอยังนั่งหันหน้ามาทางผม หันมองมาที่ผม จ้องมองราวกับมองเห็นอะไรมากกว่าตัวของผม “กลับละ” ผมบอก เธอไม่ตอบ ผมนั่งอยู่ต่อ

เธอชวนผมคุยเกี่ยวกับโรงเรียนของเธอที่ดำเนินสะดวก เพื่อนของเธอ ครูของเธอ ผมพยายามสงสัยในทุกๆเรื่องทุกๆตัวละครที่เธอยกขึ้นมา ผมนึกหัวข้อสนทนาต่อไปไม่ถูกหากเรื่องนี้จบลงอย่างรวดเร็ว เธอเองก็คงไม่มีแล้วเช่นกัน ที่เธอยกเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะต้องการยืนยันให้ผมเชื่อว่า ผมควรจะอยู่กับเธอต่อ

เธอรวบผมให้ดูว่า เธอเคยไว้ผมบ๊อบสมัยมัธยม ทำแก้มป่องประกอบ ผมบอกไปว่า น่ารักกขึ้นเป็นกองเลย เธอเห็นด้วยทันที “แน่นอน” เธอรู้สึกว่า เธอในตอนนี้ไม่ใช่ตัวเธอ เธอรู้สึกว่า เธอเป็นเด็กมัธยมในร่างนักศึกษาในกรุงเทพฯ  เธอลุกไปหยิบกล่องร้องเท้าคอนเวิร์สที่เธอขอมาจากห้องผม เธอเลือกหยิบแต่ละรูปขึ้นมาให้ผมดู เธอเคยเป็นแบบในคู่มือนักเรียนประจำโรงเรียน “การแต่งกายที่ถูกต้องตามระเบียบของโรงเรียน” เธอใส่ชุดนักเรียนตามระเบียบ กระโปรงสีน้ำเงินเข้มเลยเข่าลงไป รูปยืนหน้าตรงและหันข้าง เธอมัดผมไว้ด้วยริบบิ้นสีน้ำเงิน ใบหน้าคมเข้ม ตากลม ริมฝีปากอวบอิ่มส่งรอยยิ้มที่มุมปาก “ชอบอะดิ” เธอสะกิดข้างตัวผม ผมมองรูปนั้นโดยลืมที่จะตอบเธอไป เธอลุกขึ้นไปเปิดเพลง ผมจำไม่ได้ว่า เพลงอะไร แต่เธอก็มีแผ่นซีดีของวงเดียว “Super Glue”         

 ผมของเธอซ้อยสั้นปิดใบหู  ทิ้งตัวเป็นลอนได้รูป รับกับหน้าเธอที่สุด เธอน่าจะเป็นผู้หญิงที่มีผมสวยมากที่สุด ผมแน่ใจว่าอย่างนี้ เพื่อนของผมคนนึงยืนยันกับผม แม้ว่าจะไม่ได้สวยที่สุดสำหรับเขา ชุด “แซค” โปร่งสีดำ มีลายสีขาวสลับแดงตรงชายด้านล่าง พลิ้วไหวไปตามจังหวะการเต้นของเธอ ผมเชื่อว่า คืนนี้สนุก                  

 เธอไม่ใช่ผู้หญิงน่ารักแบบมาตรฐานที่เสียงส่วนใหญ่ของผู้ชายจะมุ่งไปที่เธอ ใบหน้าเธอธรรมดาเอามากๆ ความธรรมดานี้อาจจะจงใจเพื่อให้เข้ากับผมของเธอ ผมไม่ได้จ้องเธอนานขนาดนั้น ผมมองเธอไม่กี่ครั้ง ผมสาบานได้ แต่ความลงตัวทำให้ผมจดจำได้อย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งที่ดูไม่ซับซ้อนแต่สวยงามอาจทำให้เราสามารถจดจำอะไรได้ง่ายแม้เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่ความทรงจำถูกจัดเก็บไว้นานแสนนาน               

เธอสนุกกับเพื่อนหญิงของเธอ ในกลุ่มนั้นน่าจัดความสัมพันธ์ได้อย่างลงตัวแล้ว ผู้ชายสอง ผู้หญิงห้า เธอเต้นอยู่กับเพื่อนหญิงของเธอที่เหลืออีกสองคน ผมไม่คิดที่จะไปแทรกหรอกนะ มันอาจจะไปล่วงเกินบรรยากาศที่เธอต้องการจากที่นี่ ผมมีแก้วของผมและเพื่อนของผมที่กำลังสนุกกับเสียงเพลงเช่นกัน ผมกับเธอเป็นเหตุบังเอิญที่ใช้เวลาร่วมกันในระยะกระชั้นชิด เธอดื่ม ผมดื่ม เพื่อนผมดื่ม                  

ร้านกำลังจะปิด นักดนตรีเริ่มเกริ่นถึงช่วงสุดท้ายของพวกเค้า เธอสะพายกระเป๋าใบเล็กสีดำ เดินออกเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มผ่านผมไปช้าๆ นั่นน่าจะเป็นช่องว่างที่แคบที่สุดของผมและเธอ ผมจุดบุหรี่สูบหลังจากนั้น ในหัวผมว่างเปล่า นั่นไม่ได้ทำให้คืนนี้ของผมจบสิ้นสูญเปล่าอะไร ผมไม่ได้คาดหวังเธอจากการใช้เวลาในคืนนี้มาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ผมคาดหวังอะไรที่แตกต่างจากห้องที่จำเจและจืดชืด ผมแค่ต้องการผ่านคืนวันศุกร์ให้ได้เหมือนที่ผ่านมา เธอเดินออกไปนานแล้ว                  

 ผมถามเพื่อนของผมที่ยืนอยู่ข้างๆว่า ทำไมถึงมีคนมารวมกันอยู่ที่นี่มากมาย เพื่อนผมตอบสั้นๆว่า ในเมืองก็เป็นเช่นนี้แล ก่อนหันไปมองวงดนตรี เหตุผลที่คนรุ่นนี้มารวมกันในที่แบบนี้คงมีมากมายและหลากหลาย เติมเต็มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านแปรปรวน ผมหยุดคิดเรื่องนี้และยกแก้วขึ้นดื่ม                  

บทเพลงเกี่ยวกับ “ชู้รัก คนเซ่อ เธอเศร้า” กำลังจะจบลง เธอเดินกลับมา                   

 ”สวัสดีครับ”                  

 “หวัดดีค่ะ”                  

 “คุณชื่ออะไรครับ”                  

 “อุ๋ยค่ะ”                  

“ผมชื่อก้อง”              

“ถ้าครั้งหน้าผมได้เจอคุณอีก ผมจะจีบคุณ”

“อืม…โอเคค่ะ” 

เธอพยักหน้ายิ้มและเดินออกไปอีกครั้ง                  

ผมพาเพื่อนผมที่กำลังเต้นอยู่กลางร้านกลับห้อง นอนสงบในคืนวันศุกร์